Friday, June 19, 2009

Α. Γ. ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

1. ΑΠΑΡΧΕΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
Ανατρέχοντας στο Πάριο χρονικό και στους αρχαίους συγγραφείς: Εκαταίο Μιλήσιο (Στράβων 7, 321),
Θουκυδίδη (Α, 3 – 9), Ηρόδοτο (Ιστορία Α 54 - 58), Ισοκράτη (Παναθηναϊκός, Ελένης εγκώμιο 68 –
69, Πανηγυρικός κ.α.), Διόδωρο (1, 23-24 και 28-29, Μ, Απόσπασμα 3), Πλάτων (Μενέξενος, 245cd)
κ.α., βλέπουμε να αναφέρουν ότι:
1. Όλοι οι άνθρωποι, όλοι οι λαοί της γης είναι αδέλφια, παιδιά μιας οικογένειας. Παιδιά
– απόγονοι του Δευκαλίωνα, σύμφωνα με τους Έλληνας, ή παιδιά- απόγονοι του Νώε,
σύμφωνα με τους Εβραίους κ.α.
2. Αρχικά, επειδή δεν υπήρχε ακόμη επινοηθεί η γεωργία (οι σπόροι, τα άροτρα κλπ)
και η ασφάλεια (η επινόηση των όπλων, ο στρατός κλπ), δεν υπήρχαν ούτε μόνιμοι κά-
τοικοι ούτε και σύνορα έθνη, κράτη, Έλληνες, βάρβαροι κλπ, αλλά απλώς διάφορες
φυλές που ζούσαν μεταναστευτικά, κάπως όπως και τα ζώα, για εξεύρεση πηγών δια-
τροφής, ενώ η πιο ισχυρή ομάδα όπου πήγαινε έδιωχνε αυτή που έβρισκε μπροστά της, για να
εκμεταλλευτεί αυτή το χώρο. Αποτέλεσμα του γεγονότος αυτού ήταν όλοι οι άνθρωποι να αναπτύ-
ξουν ανήμερα ήθη και έθιμα. Τελευταία μετακίνηση ανθρώπων στην Ελλάδα για εξεύρεση καλύτε-
ρων συνθηκών διατροφής έγινε 80 χρόνια μετά τα τρωικά, δηλαδή κάπου το 1110 π.Χ., και ήταν η
καλούμενη Κάθοδος των Δωριέων με τους Ηρακλείδες, και έκτοτε ησύχασε λέει οριστικά η Ελλάδα
και άρχισε να κάνει και αποικίες. Μέχρι τότε και κατά καιρούς είχαν φτάσει μεταναστευτικά στην Ελ-
λάδα διάφορες φυλές με πολυπληθέστερη τους καλούμενους Πελασγούς και γι αυτό η Ελλάδα
αρχικά ονομάζονταν Πελασγία. Ειδικότερα πρώτοι που βρέθηκαν στην Ελλάδα και γι αυτό θεωρού-
νταν αυτόχθονες, ήταν οι καλούμενοι Πελασγοί. Μετά από αυτούς ήρθαν στην Ελλάδα από την Αί-
γυπτο οι καλούμενοι Δαναοί μαζί με τους καλούμενους Καδμείους ή Θηβαίοους. Μετά από αυτούς
ήρθαν οι Ευμολπίδες, οι Πέλοπες κ.α. Οι λαοί αυτοί ονομάζονταν και επήλυδες (από το επί + έρ-
χομαι, ήλθον κ.α.) , επειδή ήλθαν μετά από τους αυτόχθονες Πελασγούς.
Συγκεκριμένα το 1500 π.Χ. ξεσπούν λέει λοιμώδης ασθένειες (οι 7 πληγές, σύμφωνα με την Αγία
Γραφή) στην Αίγυπτο και οι ντόπιοι τις αποδίδουν στους ασεβείς αλλόφυλους. Για να αποφύγουν
την οργή των ντόπιων οι μετανάστες που ζούσαν στην Αίγυπτο έφυγαν και πήγαν σε άλλα μέρη.
Οι Εβραίοι με αρχηγό το Μωυσή πήγαν στην Ιουδαία. Οι Φοίνικες (οι οποίοι ζούσαν στη Θήβα της
Αιγύπτου, εξ ου και Θηβαίοι, και είχαν πάει εκεί από την Ερυθρά θάλασσα) με αρχηγό τον Αγήνορα
πήγαν στα παράλια της Ασίας και συγκεκριμένα στη χώρα που απ΄αυτούς πήρε το όνομα Φοινίκη.
Από εκεί μετά ένα μέρος με αρχηγό τον Κάδμο (εξ ου και Καδμίοι ή Θηβαίοι) πήγαν στη Βοιωτία
όπου ίδρυσαν την πόλη-κράτος Καδμεία ή Θήβα (ονομάστηκε Θήβα σε ανάμνηση της Αιγυπτιακής
και Καδμεία προς χάρη του Κάδμου).
Οι Δαναοί με πλοία και με αρχηγό το Δαναό ( απ΄ όπου και Δαναοί) μέσω Ρόδου πήγαν στο Άργος
της Πελοποννήσου. Όταν έφτασαν εκεί ήρθαν σε σύγκρουση με τους κατοίκους του Άργους, που
ήσαν Αχαιοί στη γενιά. Ωστόσο επειδή από τη μια ο βασιλιάς των Αργείων, που ονομάζονταν Γελά-
νωρ, δεν είχε γιο για διάδοχο και από την άλλη δεν επέδειχνε στρατιωτικές ικανότητες για νίκη των
Αργείων, οι Αργείοι στο τέλος κάλεσαν το Δαναό αφενός για συνθηκολόγηση και αφετέρου να γίνει
και κοινός βασιλιάς. Αυτός είναι και ο λόγος που μετά στα Τρωικά οι Αργείοι (= οι Αχαιοί κάτοικοι
του Άργους) ονομάζονταν και Αχαιοί και Δαναοί και Αργείοι και απ΄αυτούς κατ’ επέκταση και όλοι οι
Έλληνες.
3. Για πρώτη φορά φυτευτήκαν σπόροι το έτος 1410 π.Χ., άρα από τότε αρχίζει η ανάπτυξη της
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, Α. Κρασανακη 3
γεωργίας, στην Ελευσίνα από τη Δήμητρα (την μετέπειτα ανακηρυχθείσα θεά). Αποτέλεσμα του
γεγονότος αυτού ήταν:
α) Να γίνουν οι πρώτες μόνιμες κατοικίες, κυρίως στα πεδινά μέρη), β) Να μπουν σύνορα. γ) Να
δημιουργηθούν οι πρώτοι οργανωμένοι στρατοί, για τη διαφύλαξη τώρα και της σοδιάς και της γης,
δ) Να εμφανιστούν πολιτιστικά στοιχεία, πρώτος μεγάλος πολιτισμός ο Μινωικός. ε) Να εμφανι-
στούν οι πρώτοι δούλοι στ) Να εμφανιστεί το εμπόριο, η εκμετάλλευση, αλλά και μεγάλοι πόλεμοι
κλπ
4. Πρώτη μεγάλη σύρραξη μεταξύ πολιτισμένων και απολίτιστων ή βαρβάρων ακόμη
λαών ήταν ο καλούμενο Τρωικός πόλεμος. Ο πόλεμος αυτός έγινε λέει επειδή οι βάρβα-
ροι έρχονταν στην Ελλάδα και έκλεβαν τις περιουσίες των Ελλήνων, με συνέπεια η Ελ-
λάδα να μην προκόβει. Την αφορμή για την κήρυξη του πολέμου έδωσε η αρπαγή από
τους Τρώες της ωραίας Ελένης, της γυναίκας του βασιλιά της Σπάρτης Μενέλαου.
Σημειώνεται επίσης ότι:
Α) Οι Δαναοί έλαβαν μέρος στον Τρωικό πόλεμο, επειδή είχαν ήδη συγχωνευτεί ειρηνικά με τους
Αχαιούς. Αντίθετα οι Καδμείοι ή Θηβαίοι δεν έλαβαν μέρος στον Τρωικό πόλεμο και κατά τα Περσι-
κά μήδισαν, επειδή ήσαν βαρβαρικής καταγωγής, καθώς λέει ο Ηρόδοτος. Η Θήβα, όπως θα δούμε
πιο κάτω, καταστράφηκε εκ θεμελίων από το Μ. Αλέξανδρο.
Β) Λίγο πριν από τα Τρωικά κάποιοι Φρύγες με αρχηγό τον Πέλοπα (εξ ου και Πέλοπες) έφυγαν
από την Ασία και ήλθαν και κατέλαβαν με δόλο το νησί που εξ αυτού ονομάστηκε Πελοπόννησος.
Ειδικότερα Φρύγες στρατιώτες ήρθαν στις Μυκήνες προκειμένου να λάβουν μέρος σε αθλητικούς
αγώνες και συνάμα ο γιος του βασιλιά να παντρευτεί τη κόρη του ντόπιου βασιλιά. Ωστόσο στη συ-
νέχεια κατέλαβαν και το θρόνο και όλη την Πελοπόννησο.
Γ) Σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία: Ησίοδος (Κατάλογος γυναικών, Έργα και Ημέρες), Απολ-
λόδωρος (Μυθολογική βιβλιοθήκη) κ.α., οι σημερινοί άνθρωποι είναι απόγονοι ενός ζευγαριού, του
Δευκαλίωνα και της Πανδώρας, που έπλασε κάποτε από πηλό ο θεός Προμηθέας στη Φθιώτιδα, το
οποίο, για να πάρει ζωή, ο θεός έχωσε μέσα στο σώμα τους ένα καλάμι το οποίο περιείχε θεϊκό πυρ
που έκλεψε από τους θεούς (υποδηλώνονται οι φλέβες που ρέει το αίμα και ο πυρετός του ανθρώ-
που).
Δ) Σύμφωνα με την Αιγυπτιακή μυθολογία (Διόδωρος 1, 10), το πρώτο ζευγάρι ανθρώπων στον
κόσμο ξεφύτρωσε στον Νείλο, επειδή εκεί είναι λέει θερμά και η γη πιο καρποφόρα από αλλού, και
από αυτό το ζευγάρι μετά κατάγονται όλοι οι σημερινοί άνθρωποι.
Ε) Σύμφωνα με την Εβραϊκή μυθολογία, οι σημερινοί άνθρωποι είναι απόγονοι ενός ζευγαριού, του
Αδάμ και της Εύας, που έπλασε κάποτε από πηλό ο θεός στον παράδεισο, το οποίο, για να πάρει
ζωή, ο θεός εμφύσησε στο πρόσωπο (υποδηλώνεται η αναπνοή του ανθρώπου).
Οι Έλληνες και οι Εβραίοι λένε επιπλέον ότι κάποτε ( το 1600 π.Χ., σύμφωνα με το Πάριο Χρονι-
κό, και όταν στην Ελλάδα ήταν βασιλιάς ο Δευκαλίωνας) έγινε κατακλυσμός με τον οποίο πνίγηκαν
όλοι οι άνθρωποι πλην ενός ζευγαριού, του Δευκαλίωνα και της συζύγου του, κατά τους Έλληνες ή
του Νώε και της συζύγου του, κατά τους Εβραίους, οι οποίοι σώθηκαν μέσα σε κιβωτό και από αυτό
το ζευγάρι κατάγονται όλοι οι σημερινοί άνθρωποι. Παιδιά (βλέπε Ησίοδος, κατάλογος Γυναικών)
του Δία και της Πανδώρας, κόρης του Δευκαλίωνα ήταν ο Γραικός, ο Μάγνης, ο Μακηδόνας και ο
Έλληνας, παιδιά του Έλληνα ήταν ο Δώρος, ο Αίολος, ο Ξούθος κλπ..
Συμπέρασμα:
1. Σύμφωνα με τους προγόνους μας δεν υπήρξε ποτέ ινδοευρωπαϊκή φυλή απ’ όπου κατάγονται οι
Έλληνες, οι Λατίνοι κ.α. και διάφορες άλλες φυλές απ΄ όπου κατάγονται οι άλλοι λαοί, όπως κακώς
λέγεται. Γι αυτούς ένα είναι το ανθρώπινο είδος, οι απόγονοι του Δευκαλίωνα, σύμφωνα με τους
Έλληνες ή οι απόγονοι του Νώε, σύμφωνα με τους Εβραίους. Απλώς στο χρόνο οι διάφορες ομά-
δες απέκτησαν διαφορετική γλώσσα, καθώς και διαφορετική παιδεία, ήθη και έθιμα, θρησκεία κλπ.
(= οι επίκτητες ιδιότητες, όπως ονομάζονται σήμερα).
2. Η μόνη διαφορά που θεωρούσαν οι αρχαίοι Έλληνες ότι είχαν από τους άλλους λαούς ήταν η
παιδεία (η μόρφωση και τα ήθη και έθιμα). Έλληνες λέγονται, λέει ο Ισοκράτης, αυτοί που έχουν όχι
καταγωγή, αλλά παιδεία Ελληνική, ενώ βάρβαροι όσοι δεν είχαν.
3. Οι Έλληνες δεν κατάγονται από τα Ουράλια, όπως κακώς λέγεται, αλλά είναι ένας λαός που απο-
τελέστηκε από πολλά φύλα, όμως κύρια από τους αυτόχθονες Πελασγούς. Τα άλλα φύλα είχαν έρ-
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, Α. Κρασανακη 4
θει στη Ελλάδα άλλα από την Ασία (= οι Πέλοπες ή Φρύγες κ.α.), άλλα από την Αφρική (= οι Καδ-
μείοι ή Θηβαίοι και οι Δαναοί) και άλλα από τη Θράκη (οι Ευμολπίδες κ.α.).
2. ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΚΡΗΤΗΣ - ΜΙΝΩΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Σύμφωνα με το Πάριο χρονικό και τους: Θουκυδίδη (Α, 3 – 9), Πλάτωνα (Μίνως, Νόμοι), Πλούταρχο
(Σόλων, Λυκούργος), Ηρόδοτο (Ιστορία Α, 54 – 57 κ.α.), Ισοκράτη (Παναθηναϊκός), Διόδωρο (βί-
βλος 4 και 5), Στράβωνα (Γεωγραφικά 10), Παυσανία (Ηλιακά), Ξενοφώντα (Πολιτεία) κ.α., αρχικά
ζούσαν οι καλούμενοι Ιδαίοι Δάκτυλοι ή Κουρήτες και γι αυτό λέγονταν αυτόχθονες. Οι κάτοικοι αυ-
τοί είχαν πάει στο νησί από τη Φρυγία ή από την Κρήτη πήγαν Κρήτες στη Φρυγία και γι αυτό υ-
πάρχει λέει οροσειρά Ίδη ή Ιδαία όρη και στην Κρήτη και στην Φρυγία (= η Τρωάδα στη Μ. Ασία).
Την ίδια εποχή ή λίγο μετά πήγαν στην Κρήτη, και γι αυτό λέγονταν και αυτοί αυτόχθονες, από την
Αρκαδία – Γορτυνία της Πελοποννήσου (εξ ου και η Γόρτυνα της Κρήτης) οι καλούμενοι Κύδωνες
και Γορτύνιοι και οικίζουν τις πόλεις Κυδωνία, Γόρτυνα κ.α. της Κρήτης. Μετά τον κατακλυσμό του
Δευκαλίωνα η Κρήτη παθαίνει ερήμωση και κάποιες φυλές των Αχαιών, Πελασγών και Δωριέων με
αρχηγό τον Τέκταμο (ήταν γιος του Δώρου του Έλληνα και παππούς του Μίνωα) φεύγουν από το
Πελασγικό Άργος (= η Θεσσαλία) και πάνε στην Κρήτη και αυτοί οι νέοι κάτοικοι της Κρήτης σε σχέ-
ση με τους παλαιότερους καλούνταν επήλυδες, δηλαδή μετανάστες, έποικοι. Τρεις γενιές πριν από
τα Τρωικά, ο Μίνωας (βασίλευε το έτος 1470 π.Χ., σύμφωνα με το Πάριο χρονικό) με τον αδελφό
του Ραδάμανθυ από τη μια ενώνουν σε ενιαίο σύνολο όλες τις φυλές της Κρήτης, δηλαδή ένωσε
τους αυτόχθονες (Κύδωνες και Ιδαίους Δακτύλους) με τους επήλυδες (Αχαιούς, Δαναούς και Πε-
λασγούς) της Κρήτης, και μάλιστα σε μια πρωτόγνωρη σε θεσμούς πολιτεία, και από την άλλη συ-
γκροτούν για πρώτη φορά στον κόσμο πολεμικό ναυτικό και μ’ αυτό διώχνουν από τα νησιά (Κυ-
κλάδες) και γενικά το Αρχιπέλαγος τους ληστές και πειρατές Κάρες και Φοίνικες που έμεναν εκεί και
τα εποικεί για πρώτη φορά με μόνιμους κατοίκους καταγωγής από την Κρήτη.Τα νησιά του Αιγαίου
(Κυκλάδες κ.α.) μέχρι την εποχή του Μίνωα κατοικούνταν περιστασιακά μόνο από ληστές και πει-
ρατές, επειδή και μέχρι τότε δεν είχε ακόμη αναπτυχθεί η ναυτιλία και η γεωργία, οπότε στα νησιά
αυτά δεν μπορούσαν να ζήσουν μόνιμοι κάτοικοι. Ακολούθως ο Μίνωας καταλαμβάνει τα Μέγαρα
και την Αττική (η αιτία που οι Αθηναίοι του έπλασαν το μύθο του Μινώταυρου), επειδή στα Παναθή-
ναια δολοφονήθηκε ο γιος του ο Ανδρόγεως, καθώς και κάποια παράλια της Μ. Ασίας, μέρος της
Σικελίας κ.α. και κάνει και εκεί αποικίες.
Αποτέλεσμα των ως άνω γεγονότων ήταν από τη μια ο Μίνωας να γίνει θαλασσοκράτορας και από
την άλλη να ελευθερωθούν οι θαλάσσιοι διάδρομοι και έτσι οι Έλληνες να μπορέσουν να επικοινω-
νήσουν μεταξύ τους, να ασχοληθούν με ναυτικές εργασίες, να πλουτήσουν και να αποκτήσουν πό-
λεις (μόνιμη κατοικία που πρώτα δεν τους άφηναν οι ληστρικά και πειρατικά διαβιούντες Κάρες και
Φοίνικες.
Αποτέλεσμα της πολιτείας που οργάνωσε ο Μίνωας ήταν να δημιουργηθεί ο πρώτος στον κόσμο
πολιτισμός, ο καλούμενος σήμερα Μινωικός πολιτισμός, το οποίο στη συνέχεια αντέγραψαν όλοι οι
Έλληνες και όχι μόνο. Την πολιτεία των Κρητών αντέγραψαν πρώτοι οι Σπαρτιάτες με το Λυκούρ-
γο, μετά οι Αθηναίοι με το Σόλωνα και τη βοήθεια του Επιμενίδη κ.α.
Σημειώνεται επίσης ότι:
Α) Όταν λέει πήρε ο Μίνωας τη βασιλεία, ο αδελφός του ο Σαρπηδόνας στασίασε, όμως ηττήθηκε
και κυνηγημένος από το Μίνωα κατέφυγε με τους στασιαστές του στη Μ. Ασία, στη χώρα που από
αυτούς ονομάστηκε Λυκία, όπου έκτισε τη Μίλητο σε ανάμνηση της Κρητικής Μιλάτου.
Β) Επί Μίνωα επινοήθηκαν λέει: το σύνταγμα, η βουλή, οι γερουσιαστές, οι νόμοι για τη διοίκηση και
τις συναλλαγές κ.τ.λ. Μάλιστα επειδή οι νόμοι του Μίνωα ήταν για πρώτη φορά σύμφωνοι με το πε-
ρί δικαίου ή θείων συναίσθημα κ.τ.λ., οι μινωικοί νόμοι του αποκαλέστηκαν θεϊκοί. Αυτός είναι και ο
λόγος που ο Μίνωας με το Ραδάμανθυ μετά το θάνατό τους ανακηρύχθηκαν ισόθεοι, γιοι του Θεού,
και κριτές στον Άδη των Ελλήνων (κάτι ως ο Μ. Αλέξανδρος, ο Μ. Κωνσταντίνος κ.α.) ή που ειπώ-
θηκε ότι ο Μίνωας έπαιρνε τους νόμους του κατευθείαν από το Θεό στο όρος Δίκτη ( κάτι ως και ο
Μωυσής στο όρο Σινά) κ.α.
Γ) Πριν από το Μίνωα σε όλο τον κόσμο ο κάθε βασιλιάς έκανε λέει ό,τι ήθελε ή όριζε τους νόμους
και τους αρχηγούς μιας φυλής ή ενός κράτους ανάλογα με τις προσωπικές του επιθυμίες και νοη-
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, Α. Κρασανακη 5
μοσύνη, κάτι που ήταν και η αιτία που οι Έλληνες δεν αναγνώριζαν κανένα άλλο πολιτισμό άξιο λό-
γου πλην μόνο το Μινωικό ή που έλεγαν «Πας μη Έλλην βάρβαρος. (Περισσότερα και πηγές βλέπε
στο βιβλίο ΚΡΗΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, Α. Κρασανάκη)
Πιο απλά οι βάρβαροι (Φοίνικες, Πέρσες κ.τ.λ.) δεν είχαν ούτε οργανωμένες πολιτείες ούτε παιδεία.
Ζούσαν με πρωτόγονο τρόπο, δηλαδή κατά φυλές και με ανήμερα ακόμη ήθη και έθιμα. Είχαν α-
πλώς ένα βασιλιά ή ηγέτη που έκανε ό,τι ήθελε ή έβαζε νόμους, θρησκευτικούς και πολιτικούς,
ανάλογα με τη νοημοσύνη και τις επιθυμίες τους, επιζητούσε να τον λατρεύουν ως θεό, πολλές φο-
ρές να κάνουν και για χάρη του ή για χάρη υποτίθεται του θεού του ανθρωποθυσίες κ.α.
Και όλα αυτά δεν τα λένε μόνο οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς, αλλά και η Αγία Γραφή, όπως θα
δούμε σε άλλο μέρος για τον Ελληνικό πολιτισμό και την προσφορά του.
3. Ο ΤΡΩΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ
Ο Τρωικός πόλεμος, όπως είδαμε πιο πριν, ήταν η πρώτη σύγκρουση μεταξύ πολιτισμέ-
νων και βαρβάρων και κράτησε δέκα χρόνια, από το 1219 – 1209 π.Χ. (σύμφωνα με το Πάριο
χρονικό).
Στους βάρβαρους λαούς εκτός των ανήμερων ακόμη ηθών, ο κάθε φύλαρχος ή βασιλιάς
έκανε ό,τι ήθελε, ζητούσε ακόμη και ανθρωποθυσίες. Αντίθετα στους πολιτισμένους
λαούς ο αρχηγός ή ο βασιλιάς δεν έκανε ό,τι ήθελα, αλλά ό,τι αποφάσιζε είτε ο δήμος
είτε η γερουσία ή η βουλή κλπ.
Η αιτία για την οποία έγινε ο πόλεμος αυτός ήταν το ότι οι βάρβαροι της Ασίας έκαναν εισβολές
στην Ελλάδα κλέβοντας τις περιουσίες των Ελλήνων, με συνέπεια η Ελλάδα να δεινοπαθεί και να
μην προκόβει. Τελική αφορμή για να ξεκινήσει ο μεγάλος αυτός πόλεμος ήταν η αρπαγή της γυναί-
κας, της ωραίας Ελένης, του βασιλιά της Σπάρτης Μενέλαου από τον πρίγκιπα της Τροίας Πάρη ή
Αλέξανδρο.
Στον τρωικό πόλεμο από μια ήσαν οι ηττημένοι, που ήταν οι διάφορες φυλές που κα-
τοικούσαν στην Ασία, όπως, οι Τρώες, οι Κάρες κ.α.
Από την άλλη ήσαν οι νικητές, που ήταν οι καλούμενοι Αχαιοί ή άλλως Αργείοι ή Δα-
ναοί. Οι Δαναοί ήσαν μια φυλή που είχε έρθει από την Αίγυπτο στην Ελλάδα και αναμεί-
χθηκε με τους Αχαιούς του Άργους (= η πόλη Άργος, αλλά και κατ’ επέκταση όλη η Πε-
λοπόννησος πριν ονομαστεί έτσι), εξ ου και Δαναοί = Αχαιοί = Αργείοι. Οι Αχαιοί ήσαν
ήσαν φύλο των Πελασγών. Φύλα των Πελασγών ήταν οι Δωριείς, οι Αιολείς, οι Ίωνες
και οι Αχαιοί. Κάποια φύλα των πελασγών ήταν και με τους Τρώες.
Μετά τα τρωικά «Έλληνες» λέγονταν μόνο όσοι λαοί (πόλεις-κράτη) έλαβαν μέρος στην
εκστρατεία της Τροίας και μετά γενικεύθηκε σε όσους μίλαγαν την ίδια γλώσσα ή είχαν
ίδια ήθη και έθιμα.
Σημειώνεται ότι:
1) Σύμφωνα με το Πάριο χρονικό και τους: Όμηρος (Ιλιάδα), Ηρόδοτο (Α), Θουκυδίδης (3 – 9), Ησί-
οδο (Κατάλογος γυναικών) κ.α., τρεις γενιές μετά το θάνατο του Μίνωα, ο εγγονός του Πέλοπα
(βλέπε στα προηγούμενα), ο Αγαμέμνονας, κατορθώνει να ενώσει τα δυο σκήπτρα των Μυκηνών
στα χέρια του, του Πέλοπα και του Περσέα, (δηλαδή ένωσε τους Πέλοπες με τους Δαναούς και Α-
χαιούς) και έτσι οι Μυκήνες γίνονται η πρώτη δύναμη, ναυτικά και στραιωτικά, στο αρχαίο γνωστό
κόσμο. Ακολούθως ο Αγαμέμνονας, επειδή συνέχιζαν να έρχονται βάρβαροι στην Ελλάδα, καλεί
και άλλους βασιλιάδες (Κρήτης, Αθήνας κ.α.) και εκστρατεύει ως αρχιστράτηγος εναντίον των βάρ-
βαρων λαών της Ασίας = η γνωστή εκστρατεία της Τροίας.
2) Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι οι Δωριείς ξέκοψαν πρώτοι από τους βάρβαρους Πελασγούς και απο-
τέλεσαν ξέχωρο έθνος, το Ελληνικό. Στο έθνος αυτό σιγά-σιγά προσχώρησαν όλοι οι Πελασγοί (= οι
Ίωνες ή Αθηναίοι, οι Αιολείς ή θεσσαλοί κ.α.), καθώς και πολλοί άλλοι βάρβαροι (υπονοεί τους Δα-
ναούς, τους Πέλοπες κ.α.), πρβ: «Το Ελληνικό έθνος αφότου φάνηκε, την ίδια πάντα γλώσσα μιλά -
αυτό είναι η πεποίθησή μου, αφότου όμως ξέκοψε από το Πελασγικό, αδύνατο τότε και στην αρχή
και μικρό, αυξήθηκε ύστερα και πλήθαινε σε έθνη, καθώς προσχώρησαν σ’ αυτό κυρίως οι Πελασ-
γοί, αλλά και πάρα πολλά άλλα βαρβαρικά φύλα…..» (Ηρόδοτος Α, 57- 58)
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, Α. Κρασανακη 6
3) Ο Θουκυδίδης (3 – 9) αναφέρει ότι μέχρι τα τρωικά δεν υπήρχε ο διαχωρισμός σε «Έλληνες» και
«βάρβαρους», άλλως θα το ανέφερε ο Όμηρος. Αυτό έγινε μετά τα Τρωικά. Πριν από τον Τρωικό
πόλεμο «Ελλάδα - Έλληνες» καλούνταν μόνο όσοι κατάγονταν από την πόλη-περιοχή «Ελλάδα», η
οποία μαζί με τη «Φθία» αποτελούσαν το κράτος του Πηλέα και είχαν ως αρχηγό τους στον Τρωικό
πόλεμο τον Αχιλλέα. Μετά τα Τρωικά το όνομα Ελλάδα επεκτάθηκε και περιλάμβανε όλη σχεδόν
την νότια Ελλάδα ή σωστότερα όσων περιοχών (Θεσσαλία, Στερεά, Πελοπόννησος, Κρήτη κ.α.) ο
στρατός εκστράτευσε στην Τροία. Η επέκταση του ονόματος «Ελλάδα» έγινε, επειδή μετά τα Τρωι-
κά, επι βασιλιά Έλληνα, η πόλη-περιοχή Ελλάδα έγινε η πιο ισχυρή και ως εξ αυτού πιο ξακου-
στή.
Στους Ολυμπιακούς αγώνες (αγώνες που λάμβαναν μέρος μόνο Έλληνες και η επίσημη έναρξή
τους θεωρείται το 776 π.Χ.) το όνομα «Ελλάδα – Έλληνες» επεκτάθηκε και στις άλλες συγγενικές
με τους εκστρατεύσαντες περιοχές: Μακεδονία, Ήπειρο κ.α., άσχετα με το αν έλαβαν μέρος ή όχι
στον πόλεμο της Τροίας.
Έτσι το όνομα Ελλάδα και Έλληνες από τοπικό έγινε γενικό. Δηλαδή η εθνική ονομασία Ελλάδα –
Έλληνας προήλθε από την πόλη Ελλάδα, όπως λέμε π.χ. σήμερα επαρχία Λασιθίου και νομός Λα-
σιθίου, πόλη Λάρισα και νομός Λάρισας κ.α.
4) Επειδή από τη μια στην Αττική δεν κατοίκησαν ποτέ Πέλοπες, Δαναοί και Καδμείοι, οι φυλές που
ήρθαν αργότερα από τους αυτόχθονες (Πελασγούς κ.α.) στην Ελλάδα, παρά μόνο στην Πελοπόν-
νησο, όπου βρίσκονταν η Σπάρτη, και στη Βοιωτία, όπου βρίσκονταν η Καδμεία ή Θήβα, και από
την άλλη οι Θηβαίοι και οι Σπαρτιάτες πολλές σοφές συμμαχούσαν με τους βάρβαρους Πέρσες
προκειμένου να ηγεμονεύουν των Ελλήνων (οι Σπαρτιάτες επιπλέον είχαν καταλάβει και τους Αχαι-
ούς της Μεσσηνίας και τους είχαν κάνει είλωτες, επειδή δεν ήθελαν να αναγνωρίσουν ως βασιλιάδες
τους τους Ηρακλείδες), οι Αθηναίοι ρήτορες και συγγραφείς (Πλάτωνας, Ισοκράτης κ.α.) έλεγαν ότι
οι Αθηναίοι ήσαν και οι πιο καλοί και οι πιο γνήσιοι και οι πιο καθαρόαιμοι Έλληνες και γι αυτό έ-
πρεπε να ηγεμονεύουν λέει των Ελλήνων και όχι οι Σπαρτιάτες ή οι Θηβαίοι.
6) Αρχικά με την ονομασία «Έλληνες» νοούνταν μόνο όσοι κατοικούσαν στην περιοχή Ελλάδα.
Μετά σήμαινε και ο πολιτισμένος, αυτός που έχει παιδεία, επειδή οι Ελληνες διακρίνονταν γι αυτό.
( Περισσότερα και την ετυμολογία των ονομάτων «Γραικοί» και «Έλληνες»
βλέπε σε ιδιαίτερο μέρος πιο κάτω)
3. Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΔΩΡΙΕΩΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΗΡΑΚΛΕΙΔΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΙΚΙΣΜΟΣ
Ο Θουκυδίδης, ο Ηρόδοτος κ.α., αναφέρουν ότι ο Τρωικός πόλεμος επέφερε μεγάλες μετακινήσεις
και ανακατατάξεις φυλών τόσο στην Ελλάδα, λόγω της απουσίας του στρατού της στην Τροία, όσο
και στον υπόλοιπο αρχαίο γνωστό κόσμο λόγω της ήττας των βαρβάρων. Από τη Μ. Ασία π.χ. έ-
φυγαν φύλα και πέρασαν στην Ιταλία, από τη Θεσσαλία έφυγαν φύλα και άλλα πήγαν προς Μακε-
δονία και άλλα προς Πελοπόννησο κ.α. Μια από αυτές τις μετακινήσεις και που έπαιξε σημαντικό
ρόλο στη διαμόρφωση του Ελληνικού έθνους ήταν αυτή που ονομάζεται «Κάθοδος των Δωριέων με
τους Ηρακλείδες». Συγκεκριμένα ογδόντα χρόνια μετά τα Τρωικά Δωριείς, δηλαδή κάπου το 1129
π.χ. (σύμφωνα με το Πάριο χρονικό), οδηγούμενοι από τους εξόριστους βασιλιάδες του Άργους
της Πελοποννήσου, τους καλούμενους Ηρακλείδες, φεύγουν από τη Στερεά Ελλάδα και πάνε και
καταλαμβάνουν όλες σχεδόν τις πόλεις της Πελοποννήσου (Σπάρτη, Μεσσήνη, Άργος κ.α.), στις
οποίες ζούσαν Αχαιοί, Δαναοί και Πέλοπες και αυτό προκειμένου να εγκαταστήσουν στο θρόνο και
πάλι τους Ηρακλείδες. Ωστόσο μετά που έκαναν αυτό δεν ξαναγύρισαν στον τόπο του, αλλά καθι-
στούν καταρχήν τη Σπάρτη ως ηγεμονίδα πόλη των άλλων πόλεων-κρατών που ίδρυσαν και στη
συνέχεια μια από τις πρώτες δυνάμεις του αρχαίου γνωστού κόσμου. Η κάθοδος των Δωριέων ή-
ταν η τελευταία μετακίνηση φύλου στην αρχαία Ελλάδα και μετά από αυτή ησύχασε λέει οριστικά η
Ελλάδα και οι Έλληνες άρχισαν να κάνουν και αποικίες στη Μ. Ασία, Σικελία, Ν. Ιταλία, Ισπανία,
Γαλλία κ.τ.λ.
4. ΠΕΡΣΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ – ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΙ ΣΠΑΡΤΗΣ - ΕΜΦΥΛΙΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΩΤΕΙΑ
Ο Πλάτωνας (Μενέξενος) αναφέρει ότι κατά τον 5ο αι. π.Χ. ο βασιλιάς Κύρος, αφού ελευθέρωσε
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, Α. Κρασανακη 7
τους Πέρσες, μετά υποδούλωσε τους κυρίαρχους Μήδους και ηγεμόνευσε στη υπόλοιπη Ασία μέχρι
την Αίγυπτο. Ο γιος του Καμβύσης κυριάρχησε στην Αίγυπτο και όση από την Αφρική του ήταν δυ-
νατόν, ενώ ο τρίτος ο Δαρείος επέκτεινε τα όριά του στην ξηρά μέχρι τη Σκυθία, ενώ στη θάλασσα
και στα νησιά κυριάρχησε με πλοία. Κατηγορώντας ο Δαρείος τους Αθηναίους και Ερετριείς, ο Δα-
ρείος προφασιζόμενος ότι επιβουλεύτηκαν τις Σάρδεις, έστειλε 500.000 στρατιώτες με πλοία, φορ-
τηγά και πολεμικά, και 300 πολεμικά πλοία και με επικεφαλής τον Δάτη. Ηττήθηκαν από τους Αθη-
ναίους στον Μαραθώνα, τιμωρώντας έτσι πρώτοι οι Αθηναίοι την υπερηφάνεια της Ασίας και στή-
νοντας πρώτοι τρόπαια των βαρβάρων, γινόμενοι οδηγητές και δάσκαλοι των άλλων για το ότι η
δύναμη των Περσών δεν ήταν αήττητη. Ακολουθεί η φημισμένη θυσία των Σπαρτιατών στις Θερμο-
πύλες, αλλά και υπέρλαμπρες νίκες των Ελλήνων στη Σαλαμίνα, στις Πλαταιές κ.α. απέναντι των
μυριάδων βαρβάρων (5.000.000 Περσών, Φοινίκων Καρών κ.α. στρατιωτών) του Ξέρξη.
Ο Δαρείος Α’ (550 – 485 π.Χ.) ήταν ο πρώτος από τους Πέρσες ηγεμόνες που του ήρθε η ιδέα να
υποδουλώσει την Ελλάδα, όμως ηττήθηκε από τους Αθηναίους στο Μαραθώνα το 490 π.Χ. Ο Ξέρ-
ξης την Άνοιξη του 480 π.Χ., δέκα χρόνια μετά την καταστροφή του πατέρα του στο Μαραθώνα και
αφού πιο πριν είχε υποτάξει την Αίγυπτο και τη Βαβυλώνα, ξεκίνησε να υποτάξει και την Ελλάδα,
αυτό που δε μπόρεσε να κάνει ο πατέρας του, και την Ευρώπη. Ωστόσο ηττήθηκε από τους Έλλη-
νες στη ναυμαχία της Σαλαμίνας (480 π.Χ.), στη ναυμαχία της Μυκάλης και στη μάχη στις Πλαταιές.
(479 π.Χ.). Αποτυχημένος γύρισε στα Σούσα, όπου τον δολοφόνησαν οι στρατηγοί του Αρταβάνος
και Μιθριδάτης το 465 π.Χ. Ο Αρταξέρξης Α’ (465 – 424 π.Χ.) ήταν γιος του Ξέρξη και υπέταξε τη
Βακτριανή (Μέρος Ινδίας και Αφγανιστάν) και την Αίγυπτο. Νικήθηκε ο στόλος του από τον Κίμωνα
στη Ρόδο το 449 π.Χ. και έτσι βρήκαν την ευκαιρία πολλές πόλεις της Μ. Ασίας και ελευθερώθηκαν
από τους Πέρσες. Ο Αρταξέρξης Β’ (405 – 359 π.Χ.) ήταν γιος του Δαρείου και της Παρυσάτιδος.
Νίκησε τον αδελφό του Κύρο στην αιματηρά διεκδίκηση της εξουσίας και τους Έλληνες που πήγαν
για βοήθειά του και πήρε την εξουσία.
Μετά τις νίκες αυτές των Ελλήνων, λένε πάντα οι αρχαίοι συγγραφείς, η Αθήνα γίνεται η πρώτη δύ-
ναμη στον κόσμο στη θάλασσα και η Σπάρτη στην ξηρά. Ωστόσο γρήγορα ήρθε ο ζήλος μεταξύ
τους για τα πρωτεία, δηλαδή για το ποιος θα γίνει μοναδικός κυβερνήτης του αρχαίου γνωστού κό-
σμου. Από τη μια η Αθήνα και από την άλλη η Σπάρτη με τους εκατέρωθεν συμμάχους. Ακολου-
θούν μεγάλοι εμφύλιοι πόλεμοι και μάλιστα για ασήμαντες αφορμές, με μεγαλύτερο τον καλούμενο
Πελοποννησιακό πόλεμο. Σε πρώτη φάση κερδίζουν οι Σπαρτιάτες, οι οποίοι είχαν αρχικά συμμά-
χους τους Θηβαίους, τους οποίους η Αθήνα μετά τα περσικά είχε κάνει υποτελείς, επειδή είχαν μη-
δίσει.
Μετά τη νίκη των Σπαρτιατών επι των Αθηναίων, οι Πέρσες δίδουν χρήματα στους Θηβαίους (οι
Θηβαίοι ήταν βαρβαρικής καταγωγής και γι αυτό και μήδισαν και δεν έλαβαν μέρος στον Τρωικό
πόλεμο, καθώς λέει και ο Ηρόδοτος ) για να αποσπαστούν από τους Σπαρτιάτες και συνάμα να
δημιουργήσουν αντισπαρτιατικό ρεύμα στην Ελλάδα. Οι Θηβαίοι στη συνέχεια συμμαχούν με τους
Αθηναίους (οι οποίοι επέβλεπαν ότι έτσι μπορούσαν να έρθουν και πάλι στα πράγματα) και νικούν
τους Σπαρτιάτες στα Λεύκτρα και Μαντινεία και έτσι η Θήβα γίνεται τώρα η ηγεμονεύουσα των Ελ-
λήνων. Ωστόσο αυτό θα κρατήσει μόνο για ελάχιστο χρόνο, 9 χρόνια, γιατί θα κατέβουν μετά οι Μα-
κεδόνες και θα εκθεμελιώσουν τη Θήβα.
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΕΣ: Α’ Πελοποννησιακός πόλεμος 431 - 421 π.Χ., Β’ Πελοποννησιακός πόλεμος
415 - 404 π.Χ. Κάθοδος Μυρίων 404 – 400 π.Χ. Εκστρατεία Σπαρτιατών στη Μ. Ασία, 400 – 387
π.Χ. Μάχη στα Λεύκτρα 371 π.X. και Μαντινείας 362 π.Χ., νίκες των Θηβαίων επί των Σπαρτιατών.
Μάχη της Χαιρώνειας 338 π.Χ., ήττα Θηβαίων (με συμμάχους τους Αθηναίους) από Μακεδόνες
5. ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ - ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑ - ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ - ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ
ΑΣΙΑΣ & ΑΦΡΙΚΗΣ
Συμφωνα με τους αρχαίους συγγραφείς (Θουκυδίδη, Δημοσθένη, Ισοκράτη κ.α.) λίγα χρόνια μετά τα
περσικά οι Ελληνικές πόλεις-κράτη χωρίστηκαν στα δυο, από τη μια οι Αθηναίοι και οι σύμμαχοί
τους και από την άλλη οι Σπαρτιάτες και οι σύμμαχοί τους, και άρχισαν διαμάχονταν μεταξύ τους
για τα πρωτεία. Βλέποντας αυτό οι Πέρσες πήραν θάρος και άρχισαν επεμβαίνουν και πάλι στα
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, Α. Κρασανακη 8
Ελληνικά πράγματα. Προ αυτού οι Έλληνες ρήτορες της εποχής άρχισαν με επιστολές και λόγους
τους να καλούν τους ηγέτες όλων των Ελληνικών κρατών να πάψουν τις εμφύλιες διαμάχες και να
ενωθούν προ του κοινού και πάλι κινδύνου. Ωστόσο επειδή αυτό δεν γίνονταν, μερικοί από αυτούς
άρχισαν να καλούν το βασιλιά της Μακεδονίας Φίλιππο, ο οποίος στο μεταξύ είχε καταστήσει τη
Μακεδονία ένα ισχυρό Ελληνικό κράτος, για να επέμβει στα Ελληνικά πράγματα. Ο Φίλιππος δράτ-
τει της ευκαιρίας και κατεβαίνει νότια και νικά στη Χαιρώνεια το 338 π.Χ. τους Θηβαίους και τους
συμμάχους τους: Αθηναίους κ.α.. Στη συνέχεια καλεί συνέδριο των Ελλήνων (Αθηναίων, Μακεδό-
νων κ.τ.λ.) στην Κόρινθο και εκεί αποφασίζετε (από όλους τους Έλληνες, πλην της Σπάρτης) να
ιδρυθεί Πανελλήνια Συμμαχία που θα κάνει και εκδικητική εκστρατεία στην Ασία, για να τιμωρηθούν
οι βάρβαροι τόσο για τις επεμβάσεις τους στα Ελληνικά κράτη όσο και για τα έκτροπα που είχαν
προξενήσει στην Ελλάδα όταν είχαν έρθει με τους Δάτη, Ξέρξη κ.τ.λ. Το μαθαίνουν αυτό ο Πέρσες
και βάζουν κρυφά ανθρώπους και δολοφονούν το Φίλιππο. Την αρχηγία της Πανελλήνιας συμμα-
χίας αναλαμβάνει τώρα ο γιος του Φιλίππου ο Αλέξανδρος Γ’ , ο οποίος αρχικά κατεβαίνει νότια και
καταστρέφει τώρα εκ βάθρων τη Θήβα (οικίσθηκε και πάλι επί Κάσσανδρου), επειδή δεν ήθελε να
υπακούσει στους Μακεδόνες και από την άλλη με χρήματα των Περσών προσπαθούσε να δημιουρ-
γήσει εμφύλιες διαμάχες στην Ελλάδα προς το συμφέρον τόσο των Περσών όσο και των Θηβαίων,
και στη συνέχεια εκστρατεύει στην Ασία έχοντας στο πλευρό του όλους σχεδόν τους Έλληνες, πλην
τους Σπαρτιάτες.
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΕΣ: Η μάχη στο Γρανικό ποταμό το 334 π.Χ. Η μάχη της Ισσού το 333 π.Χ.
Η μάχη στα Γαυγάμηλα το 331 π.Χ. Κατάκτηση Ινδικής 327 π.χ.
Ωστόσο φτάνοντας στην Ασία ο Αλέξανδρος, όπως μας πληροφορούν Πλούταρχος και Αρριανός,
βλέπει μια χώρα όπου οι περισσότεροι άνθρωποι ήσαν υπόδουλοι, οι άνθρωποι να έχουν αποκτή-
σει βάρβαρα ήθη και έθιμα, να υπάρχει πείνα κ.τ.λ. Μπρος α’ αυτά ο Αλέξανδρος, αντί να φονεύει
λέει από εκδίκηση που οι βάρβαροι της Ασίας σκότωσαν ακόμη και τον πατέρα του, άρχισε να ε-
λευθερώνει, να εκπολιτίζει, να κτίζει σχολεία κ.τ.λ.
Αποτέλεσμα σε σύντομο διάστημα από τη μια να φθάσει μέχρι τα βάθη της Ασίας και στην Αφρική
και από την άλλη να ανακηρυχθεί και από τους Έλληνες και από τους βάρβαρους «μέγας» και γιος
του Θεού. (Περισσότερα βλέπε σε ειδικό μέρος)
ΠΑΡΙΟ ΧΡΟΝΙΚΟ
( ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΕΣ ΠΟΥ ΓΡΑΦΤΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ
ΠΑΝΩ ΣΕ ΜΑΡΜΑΡΟ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ )
Το Πάριο χρονικό είναι 3 μαρμάρινες επιγραφές που οι αρχαίοι έγραφαν χρονολογίες και σημαντικά πρόσω-
πα και γεγονότα, για να μην τα ξεχάσουν. Σήμερα η μια από αυτές βρίσκεται στο μουσείο της Πάρου και οι
άλλες δυο στην Οξφόρδη. Λέγεται έτσι, δηλαδή Πάριο χρονικό, επειδή είναι χρονολογίες γραμμένες σε μάρμα-
ρο Πάρου. Είναι χρονικό ανώνυμου συγγραφέως, γραμμένο στην αττική διάλεκτο, όταν ο Διόγνητος ήταν άρ-
χοντας στην Αθήνα, κατά το πρώτο έτος της 129ης Ολυμπιάδος ή άλλως το 264/4, περίπου, προ Χριστού.
Επομένως για να μετατρέψουμε τις ως άνω ημερομηνίες σε πριν από το Χριστό προσθέτουμε ανάλογα χρόνι-
α. Το χρονικό περιλαμβάνει 134 στίχους σε τρεις ξεχωριστές στήλες και αποτελεί χρονολογικό πίνακα γέννη-
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, Α. Κρασανακη 9
σης ή θανάτου των σπουδαιότερων πνευματικών ανθρώπων της Ελληνικής αρχαιότητας από την περίοδο του
Κέκροπα το 1582 π.α.χ.χ. μέχρι το 264 π.α.χ.χ. Ακόμα, εκθέτει πολιτικά γεγονότα, έτη καθιερώσεως διαφόρων
αγώνων και εορτών. Τα χρόνια έχουν υπολογιστεί προς τα πίσω από την αρχηγία του Διογνήτου.
Σε δυο τρία πρόσωπα (Μίνωα Α, Εύμολπο κ.α.) δεν φαίνονται καλά όλα τα νούμερα της χρονολογίας τους,
όμως αυτό το υπολογίσαμε συνδυαστικά, δηλαδή ανάλογα με το τι ομολογεί το αλφαβητικό αριθμητικό σύστη-
μα σε συνδυασμό και με τις χρονολογίες αυτών που βασίλευσαν πριν και μετά.
ΠΡΟΣΩΠΑ, ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΕΣ:
1318 π.Δ. = 1582 π.Χ. ΚΕΚΡΟΠΑΣ - ΑΚΤΑΙΟΣ
Από όλες τις καταγραφές και τους γενικούς απολογισμούς ανέγραψα τους χρόνους, αρχίζοντας από τον Κέ-
κροπα τον πρώτο βασιλιά της Αθήνας, έως .. ..υάνακτος, ήταν στην Πάρο, και Διογνήτου στην Αθήνα
(264/3).Από τότε που ο Κέκροπας βασίλευσε στην Αθήνα και η χώρα που καλούνταν πρώτα Κεκροπία ονο-
μάστηκε Ακτική από τον αυτόχθονα Άκταιο, έτος ΧΗΗΗΔΠΙΙΙ (1318 έτος)
1310 π.Δ. = 1574 π.Χ. ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ
Τότε που ο Δευκαλίων βασίλευσε στην Λυκώρεια, κοντά στην Παρνασσό, όταν ο Κέκροπας βασίλευε στην
Αθήνα, έτος ΧΗΗΗΔ. (1310 έτος)
Τότε που έγινε δίκη στην Αθήνα μεταξύ του Άρεως και του Ποσειδώνος, υπέρ του υιού του Αλιρροθίου, ο τό-
πος εκλήθη Άρειος Πάγος, έτος ΧΗΗΓΔΠΙΙΙ (1268 έτος), όταν ο Κραναός βασίλευε στην Αθήνα .
1265 π.Δ. = 1529 π.Χ. ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΑ
Όταν έγινε ο κατακλυσμός στην εποχή του Δευκαλίωνα, και ο Δευκαλίων έφυγε με τα νερά από την Λυκώρεια
στην Αθήνα στον Κραναό, ίδρυσε το ιερό του Ολυμπίου Διός και θυσίασε για την σωτηρία του, έτος ΧΗΗΓΔΠ,
(1265), όταν ο Κραναός βασίλευε στην Αθήνα.
1258 π.Δ. = 1522 π.Χ. ΑΜΦΙΚΤΥΩΝ
Από όταν ο Αμφικτύων του Δευκαλίωνος βασίλευσε στις Θερμοπύλες συγκέντρωσε αυτούς που κατοικούσαν
γύρω από το ιερό και τους ονόμασε Αμφικτύονες και θυσίασε και οι Αμφικτύονες ακόμα και τώρα κάνουν θυσί-
ες, έτος ΧΗΗΓΠΙΙΙ, (έτος 1258), όταν ο Αμφικτύων βασίλευε στην Αθήνα.
1257 π.Δ. = 1521 π.Χ. ΕΛΛΗΝ
Από όταν ο Έλλην του Δευκαλίωνος βασίλευσε στην Φθιώτιδα, Έλληνες ονομάστηκαν όσοι προηγουμένως
καλούνταν Γραικοί, και (τον Παναθ. Αγώνα), έτος ΧΗΗΓΠΙΙ (1257), όταν ο Αμφικτύων βασίλευε στην Αθήνα.
1255 π.Δ. = 1519 π.Χ. ΚΑΔΜΟΣ
Από όταν ο Κάδμος του Αγήνορος έφτασε στην Θήβα (.. και) έκτισε την Καδμεία, έτος ΧΗΗΓΠ (1255), όταν ο
Αμφικτύων βασίλευε στην Αθήνα.
1247 π.Δ. = 1511 π.Χ. ΔΑΝΑΟΣ
Από όταν πλοίο κατασκευασμένο από τον Δαναό πενήντα κουπιών από την Αίγυπτο στην Ελλάδα έπλευσε
και ονομάστηκε πεντηκόντορος, και οι θυγατέρες του Δαναού .. και .. Ελίκη και Αρχεδίκη κληρώθηκαν μεταξύ
των υπολοίπων της Λινδίας Αθηνάς το ιερόν ιδρύσαν και θυσίασαν στην ακτή (..) στην Λίνδο της Ρόδου, έτος
1247, όταν ο Εριχθόνιος βασίλευε στην Αθήνα.
1242 π.Δ. = 1506 π.Χ. ΕΡΙΧΘΟΝΙΟΣ
Όταν ο Εριχθόνιος στα πρώτα Παναθήναια που έγιναν έζεψε άρμα και έδειξε το αγώνισμα και Αθηναίους ονό-
μασε, και άγαλμα της μητέρα των Θεών εμφανίστηκε στην Κυβέλη, και ο Ύαγνις ο Φρύγας πρώτος εφεύρε
τους αυλούς από Κ..αίων τους Φρύγες και την αρμονία που έτσι ονομάστηκε από τους Φρύγες πρώτος έπαιξε
και άλλους νόμους Μητρός, Διονύσου, Πανός και τον ...., έτος 1242, όταν ο Εριχθόνιος βασίλευε στην Αθήνα
που έζεψε άλογα σε άρμα.
12 (10) π.Δ. = 1470 π.Χ. ΜΙΝΩΑΣ Α’
Όταν ο Μίνως ο πρώτος βασίλεψε στην Κρήτη και έκανε οικισμό στην Απολλωνία, σίδηρος ευρέθη στην Ίδη,
βρέθηκε __________από τους Ιδαίους Δακτύλους Κέλμιο και Δαμναμενέω, έτος 12--, όταν ο Πανδίων βασίλευε στην Αθή-
να.
1146 π.Δ. = 1410 π.Χ. ΔΗΜΗΤΡΑ – ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΓΕΩΡΓΙΑΣ
Όταν η Δήμητρα έφτασε στην Αθήνα έφερε τον καρπό και τα Προηρόσια έγιναν για πρώτη φορά, κάτω από
της οδηγίες του Τριπτολέμου του Κελεού και της Νεαίρας, έτος 1146, όταν ο Εριχθόνιος βασίλευε στην Αθήνα.
Όταν οΤριπτόλεμος θέρισε τον καρπό που έσπειρε στην Ραρία που καλούμε Ελευσίνα, έτος 1(1)45, όταν ο
Εριχθέας βασίλευε στην Αθήνα.
Όταν ο Ορφέας έκανε γνωστή την ποίησή του, την αρπαγή της Κόρης και την αναζήτηση της Δήμητρας και τον
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, Α. Κρασανακη 10
δημιουργημένο από εκείνη σπόρο, και το πλήθος των αποδεχούμενων τον καρπό, έτος 1135, όταν ο Εριχθέας
βασίλευε στην Αθήνα.
1135 π.Δ. = 1399 π.Χ. ΕΥΜΟΛΟΠΟΣ
Όταν ο Εύμολπος καθιέρωσε τα Ελευσίνια μυστήρια και τα έργα του πατέρα του Μουσαίου έκανε γνωστά, έ-
τος 11..., όταν ο Εριχθέας του Πανδίονος βασίλευε στην Αθήνα.
1031 π.Δ. = 1295 π.Χ. ΜΙΝΩΑΣ Β’
Όταν στην Αθήνα υπήρξε έλλειψη καρπών οι Αθηναίοι συμβουλεύτηκαν το μαντείο και ο Απόλλων έχρησε να
ορίσει ποινή ο Μίνως ότι θεωρεί σωστό, έτος 1031, όταν ο Αιγέας βασίλευε στην Αθήνα.
995 π.Δ. = 1259 π.Χ. ΘΗΣΕΑΣ
Όταν ο Θησεύς βασίλευσε στην Αθήνα τις 12 πόλεις σε αυτήν συνένωσε και πολιτεία και δημοκρατία τους
παρέδωσε, ...των Αθηνών, αφού σκότωσε τον Σίνη ίδρυσε τον αγώνα των Ισθμίων, έτος 995.
Από την εισβολή της στρατιάς των Αμαζόνων στην Αθήνα, έτος 992, όταν ο Θησεύς βασίλευε στην Αθήνα.
Όταν οι Αργείοι με τον Άδραστο εκστράτευσαν κατά τις Θήβας και τον αγώνα των Νέμεων έθεσαν επί αρχηγί-
ας του Αρχέμορου, έτος 987, όταν ο Θησεύς βασίλευε στην Αθήνα.
ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΡΟΙΑΣ
954 - 945 π.Δ. = 1218 - 1209 π.Χ
Όταν οι Έλληνες εκστράτευσαν εναντίον της Τροίας, έτος 954, όταν ο Μενεσθέας βρίσκονταν στο 13ο έτος της
βασιλείας του στην Αθήνα.
Η Τροία αλώθηκε, έτος 945, όταν ο Μενεσθέας βρισκόταν στο 22ο έτος της βασιλείας του στην Αθήνα, του
μήνα Θαργηλίωνος, ημέρα εβδόμη φθίνοντος.
Όταν του Ορέστη του Αγαμέμνονος και της θυγατέρας του Αιγίσθου Ηριγόνης έγινε η δίκη στον Άρειο Πάγο
υπέρ του Αιγίσθου και της Κλυταιμνήστρας, στην οπόία ο Ορέστης νίκησε αν και οι ψήφοι ήταν ίσοι, έτος
(9)44, όταν ο Δημοφώντας βασίλευε στην Αθήνα.
938 π.Δ. = 1202 π.Χ. ΟΙΚΙΣΜΟΣ ΚΥΠΡΟΥ
Όταν ο Τεύκρος στην Σαλαμίνα της Κύπρου οίκισε, έτος 938, όταν ο Δημοφώντας βασίλευε στην Αθήνα.
813 π.Δ. = 1077 π.Χ. ΑΠΟΚΙΣΜΟΣ
Όταν ο Νηλεύς αποίκισε την Μίλητο και όλη την υπόλοιπη Ιωνία, Έφεσο, Ερυθρά, Κλαζομενές, Πριήνη, Λέβο-
δο, Τέω, Κολοφώνα, Μυούντα, Φώκαια, Σάμο, Χίον και τα Πανιώνια εγκαθίδρυσε, έτος (8)13, όταν ο Μενε-
σθέας βρισκόταν στο 13ο έτος της βασιλείας του στην Αθήνα.
670 π.Δ. = 934 π.Χ ΗΣΙΟΔΟΣ
643 π.Δ. = 907 π.Χ ΟΜΗΡΟΣ
Όταν ο Όμηρος ο ποιητής εμφανίστηκε, έτος 643, όταν ο Διόγνητος βασίλευε στην Αθήνα.
631 π.Δ. = 895 π.Χ ΦΕΙΔΩΝ
Όταν ο Φείδων ο Αργείος κοινοποίησε τα μέτρα και σταθμά κατασκεύασε αργυρό νόμισμα που το έφτιαξε στην
Αίγινα, έγινε 11ος από τον Ηρακλή, έτος 631, όταν ο Φερέκλειος βασίλευε στην Αθήνα.

No comments:

Post a Comment